Je Lijf

(Stukje stond op Instagram)

Oké. Uitleg Anouk. Waarom deze foto?

Ik had bedacht, ik ga een foto plaatsen van mezelf. Waarop ik mijn buik uitzet. Met de kop: nee, ik ben niet zwanger, maar wel super trots op mijn buik. Ik heb PDS en die buik heb ik jarenlang niet uit kunnen zetten. Werd ik wakker, was ik -9 maanden zwanger. Ik kon duwen wat ik wilde.

Ik wilde ook een soort filosofisch stukje schrijven over hoe ik mijn lijf tiranniseerde met mijn perfectiedrang. Dat ik me steeds vaker afvroeg waarom ik in godsnaam zo dicht bij die spiegel ging staan. Dat ik precies wist in welke poses ik welke putten zou hebben. Ik zou er dan een suf grapje bijzetten: Waarom doe ik dat? Wacht ik op het moment dat iemand eindelijk heeft uitgevonden hoe je daar poffertjes kan bakken? En waarom vinden we putten bij mensen wel erg en bij sinaasappels niet? En o ja, ik zou ook zeggen dat ik met mijn gezicht ook veel te dicht bij de spiegel sta. En de vraag schrijven: waarom zou je dat doen? Omdat je super verveeld bent in deze coronacrisis, alle films hebt gekeken, en daarom maar poriën gaat tellen?

Super leuke grapjes allemaal. En sympathiek. Met huiliehuilie ‘ik ben trots op mijn imperfectie’ enzo.

En dan zou ik zeggen dat ik die manier van kijken naar het lichaam achter me wil laten. Dat ik mijn lichaam steeds meer liefheb om wat het doet. Dat het voor me vecht om me gezond te houden. Hoe belangrijk dat is, vooral nu.

Dat soort zweverig gezeik had ik dus willen schrijven.

Maarrr. Daar moest natuurlijk ook wel een foto bij. En wat doe je dan aan? Iets lekker straks, want dan kan je die buik zien. En natuurlijk ook zien dat ik eigenlijk vet lekker ben. Want dat is wel de regel van Instagram. Dat je doet alsof je kwetsbaar bent en tegelijkertijd jezelf zo mooi mogelijk op de foto zet. Dat je bijvoorbeeld zegt, ‘chilling Sunday’ met een warme thee in je hand en een trui die net even te sexy over je schouder valt. Dat je doet alsof je ontspant maar iedereen eigenlijk weet dat je zojuist als een debiel 100 foto’s hebt geschoten met net de juiste hoeveelheid bloot.

Dat wilde ik ook doen. Dus ik kleedde me om, liep naar beneden en vroeg aan Filipe: wil je een foto maken? Hij keek me aan en was verbaasd. Wat hij zag, kwam niet overheen met hoe ik me de laatste tijd had gekleed. Waar was mijn joggingbroek, waarom opeens een bh? Waarom nu wel mascara? Waar was mijn bril? Waarom naadloos ondergoed? Waar waren mijn blauwe beenwarmers?

Hij deed het wel braaf. Althans. Probeerde het.

‘Uuhm, Anouk. Kan je niet veel verder je buik uitzetten? Ik weet niet of je zo je boodschap wel overbrengt.’

Dat lukte niet. Ik keek naar de foto. Leuk idee, maar ik kon die dus niet op Instagram zetten, dan zou de feministenpolitie boos worden. Dit is niet waar #bodypositivity voor is bedoeld. Die is voor mensen die niet voldoen aan het (totaal idiote, laat dat duidelijk zijn) schoonheidsideaal van de bladen en de televisie.

Maar daarna dacht ik, wat een onzin verkoop jij jezelf Anouk. Waarom mogen mensen met striae wel op internet zeggen ‘ik ben trots op mijn lijf’ en jij niet? Omdat je toevallig voldoet aan die gekke ideeën van die bladen? Want de waarheid is: dit is dus mijn lichaam en al met al ben ik best tevreden. Ja ik ken al mijn imperfecties, en ja ik weet dat alles smaak is enzo, maar ik ben uiteindelijk blij met hoe mijn mama mij heeft uitgepoept.

Althans, met de vorm. De aanleiding van de foto was wel oprecht. Ik ben echt super trots dat ik mijn buik uit kan zetten, ook al zie je dat dus vrij slecht. Een veel te gespannen strakke buik is voor niets goed. Daar krijg je problemen van met zingen, met soepel bewegen op een podium, met eten. Dat wil je niet. Ik eet nu volgens fodmap, drink lauw water, doe yoga-oefeningen, schudt mezelf ’s ochtends los met van die gekke humhum-oefeningen en heb het idee dat ik eindelijk stappen zet.

En ik ben mijn lijf dus echt meer aan het waarderen. Sinds kort dans ik veel en ik merk voor het eerst hoe leuk een lijf kan zijn (Nee, nee, nee Filipe. Sorry, sorry, zo bedoel ik dat natuurlijk niet. Natuurlijk is het altijd heel… Enzo. ). Gewoon bewegen omdat je lichaam dat leuk vindt, niet omdat het ergens aan moet voldoen. Al je frustratie eruit dansen, huppen, trillen en shaken. Grappig om te merken dat het lichaam dan ook een opslagplaats is van verdriet. Oud verdriet. Wist ik veel.  

Dus mijn conclusie blijft eigenlijk overeind, maar ik vond het ook wel leuk om mijn gedachtekronkels te delen. Omdat het aangeeft hoe verkrampt we met lichamen omgaan. Met bloot, met schoonheid, met je expressief uiten, met gezondheid. En vooral bij vrouwen. Je moet sexy zijn, of nou ja, zei ik sexy, ik bedoel gewoon, gezonde dosis van zelfvertrouwen. Of nou ja, zelfvertrouwen, ja hallo het is niet de bedoeling dat je zoveel zelfvertrouwen hebt, ik bedoel jij hebt toch ook imperfecties? Dus daarom een foto van mij met soort van dikke buik die niet echt dik wil zijn, met een buik die -1 maand zwanger is (mijn normale buik dus) en in joggingbroek met blauwe sokken.

Ik sluit alsnog af met iets wolligs: waardeer je lijf. Het draagt je ambities, je dromen, je angsten, je liefde, je emotie. Het kent je door en door. En het vecht keihard om je gezond te houden. Wees er een beetje lief voor. Vooral nu. Welke vorm het dan ook heeft.

Posted In