Hondjes aan de bomen

Er groeien hondjes aan de bomen in het Groenendaalse bos

Na wat weken rijpen,breken ze van de takken los

Dan gaan ze blaffend, stierend, piepend en met grote haast

Tussen de grote mooie huizen op zoek naar ’n nieuwe baas

Die geven koekjes en een bedje, aaien zacht over hun snuit 

Ze gooien klossen en wat ballen, boenen neuzen van de ruit

 

Eens in de zoveel tijd loopt er een hondje terug

Dan zoekt hij naar zijn boom en kromt daar een ronde rug

Heel secuur mikt hij zijn kontje, hij moet de wortels raken

Zo kan moeder van de mesthoop weer nieuwe hondjes maken

Safari

Mijn vriend en ik deden zaterdag mee met de safaritocht ‘Op zoek naar de grote 5′ in Almeerderhout. We hadden dikke jassen en regenlaarzen aan want we dachten een barre wandeltocht te moeten maken. Daar aangekomen bleken we de safari in een voorverwarmde jeep af te leggen, die op de savanne van Afrika niet zou misstaan. Logisch vond ik, voor je het weet word je aangevallen door een agressieve eekhoorn die al je pinda’s afpakt.

Dat we niet in Afrika zaten werd snel duidelijk. In Afrika zijn namelijk dieren in de natuur. Drie uur later hadden we nog steeds geen hert, het beest waar de safari om draaide, gezien. Ik bleef naarstig door mijn verrekijker turen. Plots stond er daar eentje! Een hertje, zo ver weg dat het ook een weggelopen hazewindhond kon zijn.

Een half uur later was het weer feest. Nog een hert! Mijn buurman was laaiend enthousiast. Hij toverde zijn hele professionele uitrusting (telelens, verrekijker en filmcamera) uit de auto. ,,Ik zie er wel zeven”, riep hij. Deze man had een kennersoog, dacht ik, ik zag namelijk helemaal niets. Zijn vrouw was minder onder de indruk. ,,Weet je het zeker, schat?” ,,Oh nee, het zijn toch de bosjes”, erkende hij.

Gedesillusioneerd kwamen we terug. Zaterdag rijd ik wel naar Waterleidingduinen. Daar struikel je er bijna over.

Deze column verscheen eerder in de kranten van Holland Media Combinatie

 

Winnaar Persoonlijkheidsprijs Utrechts Cabaret Festival

Hoezee! Zaterdagavond meegedaan aan het Utrechts Cabaret Festival in het Schiller Theater in Utrecht en de Persoonlijkheidsprijs gewonnen. Heel mooie en bruikbare feedback gekregen (zit niet elke keer aan je haar mens!). Uit het juryrapport:

De 28-jarige Kragtwijk uit Lisse wordt geroemd om haar “mooie, country-achtige stem, haar volle overgave en humorvolle wijze waarop zij haar zorgen voor het milieu uiteenzet.”

Hella de Boer won (terecht) het festival. Leuk feitje: er deden twee vrouwen mee.

19055727_644331849106528_8349877688002079461_o

Thaise massage

Ben je bang?” vroeg het vrouwtje toen ik me uitkleedde. Bang? Ik was hier toch voor een ontspannende massage? Ze bedoelde vast iets anders, haar Nederlands was immers niet zo goed. Toen ze aan mij vroeg hoe oud ik was en ik 28 zei, riep ze spontaan uit: ,,O, je bent een jonge piep.” Ik had geen idee wat dat was.

Het was geen foutje, de vrouw refereerde aan haar handen als wapens. ,,O, o jonge piep toch”, zei ze bij elke knoop die ze vond. Ze ronkte dan van opwinding, als een jager die een hert in het vizier had maar zijn enthousiasme moest onderdrukken om geen geluid te maken. Ze zette haar vingers in mijn spier en duwde er net zo hard in dat ik begon te sputteren. ,,Probeer te ontspannen jonge piep.”

Toen ik eindelijk dacht klaar te zijn, kwam de finale-act. Ze pakte mijn schouders, zette mijn benen vast en wierp mijn lichaam naar achteren. Mijn ruggengraat maakte een geluid waar menig drummer jaloers op zou zijn. In een fractie van een seconde zag ik de voorpagina al: ‘Vrouw overlijdt tijdens massage’.

Dit was de ergste massage  ooit. Maar de vrouw had wel iets voor elkaar gekregen wat fysio’s niet was gelukt; mijn rug en nek waren wat losser. En dus moet ik van mezelf de slachting opnieuw ondergaan. ,,Ben je bang?” zal ze dan vast weer vragen. Ik zal haar met een woord antwoorden. ‘Piep’. Uit pure angst.

Deze column verscheen eerder in de kranten van Holland Media Combinatie

Oorbellen voor de vrede

Aan de rand van het strand word ik begroet met een ‘love, peace and happinessbord’ van de Ibiza-markt. Een pijl wijst mij naar de plek waar ik liefde, vrede en geluk kan vinden. Rechtsaf.

Ik kom terecht bij kraampjes met oorbellen en kleding. Het ruikt in de tentjes naar wierook. Een vrouw met een veer in haar blonde lokken twijfelt of ze een armband met blauwe kralen zal kopen waaraan het vredesteken is geregen. “Ik had met mezelf afgesproken dat ik niets meer zou aanschaffen.” Aan haar arm bungelt al een armband met blauwe kralen. “Zo duur zijn ze niet”, zegt de verkoopster sluw. “Straks ben je thuis en krijg je spijt.”

Deze vrouwen zijn echte vrijheidsstrijders anno 2016. Als je ergens voor staat, moet je dat tegenwoordig uitdragen en dat doe je door dingen te kopen of te verkopen. 22.000 prullaria zijn er volgens de Volkskrant in 2015 aangeboden met Charlie Hebdo-symboliek na de aanslag in Parijs. Een mok voor 16 euro, een T-shirt voor 20 euro en een horloge voor 45 euro met ‘Charlie’ erop.

Ik wil dolgraag bijdragen aan de wereldvrede. Mijn oog valt op oorhangers waar het vredesteken op staat, voor slechts 6 euro. Ik geef de verkoopster het geld en hang ze in mijn oren. Het opschrift met ‘Made in China’ zie ik pas als ik thuis ben.

Deze column verscheen eerder in de kranten van Holland Media Combinatie