Twee maanden nadat ik op de redactie aan de slag was gegaan, zette ik een afvalbak voor plastic neer. Sindsdien verplicht ik mijn collega’s hun afval te scheiden.

De sfeer op de redactie is er een stuk leuker op geworden. Idealisten zoals ik zijn heel leuke mensen, ze houden anderen een spiegel voor en in het selfie-tijdperk zit iedereen daar op te wachten. Mensen vinden het echt leuk om te horen dat ze hun broodje ham tussen de middag moeten vervangen voor wortelen en tofu. Laatst verplichtte ik mijn collega om de saladebak die hij bij het normale afval had gegooid van de bodem van de afvalemmer te vissen.

Nou moet ik toegeven, afval scheiden is hogere wiskunde geworden. Theezakjes van Lipton schijnen van kunststof te zijn en moeten bij plastic, andere zakjes weer bij GFT. Een papieren zakdoek met snot bij rest, zonder groene smurrie bij papier.

Sta je vervolgens eindelijk met je overvolle zak voor de plastic bak, moet je hem in een gat van dertig bij dertig centimeter persen. Plastic voor plastic erin hannesen dus, terwijl je de rottende lucht van etensrestjes inademt. Alles voor de aarde.

Ik ben er klaar mee. Misschien kan de gemeente Haarlem wat aan die bakken doen. Of ik laat de volgende keer een collega die plastic bij restafval heeft gegooid, verplicht onze plasticbak buiten legen. Als strafcorvee.