Je Lijf

(Stukje stond op Instagram)

Oké. Uitleg Anouk. Waarom deze foto?

Ik had bedacht, ik ga een foto plaatsen van mezelf. Waarop ik mijn buik uitzet. Met de kop: nee, ik ben niet zwanger, maar wel super trots op mijn buik. Ik heb PDS en die buik heb ik jarenlang niet uit kunnen zetten. Werd ik wakker, was ik -9 maanden zwanger. Ik kon duwen wat ik wilde.

Ik wilde ook een soort filosofisch stukje schrijven over hoe ik mijn lijf tiranniseerde met mijn perfectiedrang. Dat ik me steeds vaker afvroeg waarom ik in godsnaam zo dicht bij die spiegel ging staan. Dat ik precies wist in welke poses ik welke putten zou hebben. Ik zou er dan een suf grapje bijzetten: Waarom doe ik dat? Wacht ik op het moment dat iemand eindelijk heeft uitgevonden hoe je daar poffertjes kan bakken? En waarom vinden we putten bij mensen wel erg en bij sinaasappels niet? En o ja, ik zou ook zeggen dat ik met mijn gezicht ook veel te dicht bij de spiegel sta. En de vraag schrijven: waarom zou je dat doen? Omdat je super verveeld bent in deze coronacrisis, alle films hebt gekeken, en daarom maar poriën gaat tellen?

Super leuke grapjes allemaal. En sympathiek. Met huiliehuilie ‘ik ben trots op mijn imperfectie’ enzo.

En dan zou ik zeggen dat ik die manier van kijken naar het lichaam achter me wil laten. Dat ik mijn lichaam steeds meer liefheb om wat het doet. Dat het voor me vecht om me gezond te houden. Hoe belangrijk dat is, vooral nu.

Dat soort zweverig gezeik had ik dus willen schrijven.

Maarrr. Daar moest natuurlijk ook wel een foto bij. En wat doe je dan aan? Iets lekker straks, want dan kan je die buik zien. En natuurlijk ook zien dat ik eigenlijk vet lekker ben. Want dat is wel de regel van Instagram. Dat je doet alsof je kwetsbaar bent en tegelijkertijd jezelf zo mooi mogelijk op de foto zet. Dat je bijvoorbeeld zegt, ‘chilling Sunday’ met een warme thee in je hand en een trui die net even te sexy over je schouder valt. Dat je doet alsof je ontspant maar iedereen eigenlijk weet dat je zojuist als een debiel 100 foto’s hebt geschoten met net de juiste hoeveelheid bloot.

Dat wilde ik ook doen. Dus ik kleedde me om, liep naar beneden en vroeg aan Filipe: wil je een foto maken? Hij keek me aan en was verbaasd. Wat hij zag, kwam niet overheen met hoe ik me de laatste tijd had gekleed. Waar was mijn joggingbroek, waarom opeens een bh? Waarom nu wel mascara? Waar was mijn bril? Waarom naadloos ondergoed? Waar waren mijn blauwe beenwarmers?

Hij deed het wel braaf. Althans. Probeerde het.

‘Uuhm, Anouk. Kan je niet veel verder je buik uitzetten? Ik weet niet of je zo je boodschap wel overbrengt.’

Dat lukte niet. Ik keek naar de foto. Leuk idee, maar ik kon die dus niet op Instagram zetten, dan zou de feministenpolitie boos worden. Dit is niet waar #bodypositivity voor is bedoeld. Die is voor mensen die niet voldoen aan het (totaal idiote, laat dat duidelijk zijn) schoonheidsideaal van de bladen en de televisie.

Maar daarna dacht ik, wat een onzin verkoop jij jezelf Anouk. Waarom mogen mensen met striae wel op internet zeggen ‘ik ben trots op mijn lijf’ en jij niet? Omdat je toevallig voldoet aan die gekke ideeën van die bladen? Want de waarheid is: dit is dus mijn lichaam en al met al ben ik best tevreden. Ja ik ken al mijn imperfecties, en ja ik weet dat alles smaak is enzo, maar ik ben uiteindelijk blij met hoe mijn mama mij heeft uitgepoept.

Althans, met de vorm. De aanleiding van de foto was wel oprecht. Ik ben echt super trots dat ik mijn buik uit kan zetten, ook al zie je dat dus vrij slecht. Een veel te gespannen strakke buik is voor niets goed. Daar krijg je problemen van met zingen, met soepel bewegen op een podium, met eten. Dat wil je niet. Ik eet nu volgens fodmap, drink lauw water, doe yoga-oefeningen, schudt mezelf ’s ochtends los met van die gekke humhum-oefeningen en heb het idee dat ik eindelijk stappen zet.

En ik ben mijn lijf dus echt meer aan het waarderen. Sinds kort dans ik veel en ik merk voor het eerst hoe leuk een lijf kan zijn (Nee, nee, nee Filipe. Sorry, sorry, zo bedoel ik dat natuurlijk niet. Natuurlijk is het altijd heel… Enzo. ). Gewoon bewegen omdat je lichaam dat leuk vindt, niet omdat het ergens aan moet voldoen. Al je frustratie eruit dansen, huppen, trillen en shaken. Grappig om te merken dat het lichaam dan ook een opslagplaats is van verdriet. Oud verdriet. Wist ik veel.  

Dus mijn conclusie blijft eigenlijk overeind, maar ik vond het ook wel leuk om mijn gedachtekronkels te delen. Omdat het aangeeft hoe verkrampt we met lichamen omgaan. Met bloot, met schoonheid, met je expressief uiten, met gezondheid. En vooral bij vrouwen. Je moet sexy zijn, of nou ja, zei ik sexy, ik bedoel gewoon, gezonde dosis van zelfvertrouwen. Of nou ja, zelfvertrouwen, ja hallo het is niet de bedoeling dat je zoveel zelfvertrouwen hebt, ik bedoel jij hebt toch ook imperfecties? Dus daarom een foto van mij met soort van dikke buik die niet echt dik wil zijn, met een buik die -1 maand zwanger is (mijn normale buik dus) en in joggingbroek met blauwe sokken.

Ik sluit alsnog af met iets wolligs: waardeer je lijf. Het draagt je ambities, je dromen, je angsten, je liefde, je emotie. Het kent je door en door. En het vecht keihard om je gezond te houden. Wees er een beetje lief voor. Vooral nu. Welke vorm het dan ook heeft.

Het vrouwelijke

Dit moodboard maakte ik ooit. Op intuïtie, als kompas in mijn leven. Toen het af was, was ik verbaasd. Waar waren de zonnepanelen? De henneptruien? Ik keek ernaar en zag heel duidelijk in elk plaatje ‘het vrouwelijke’.
Inmiddels begrijp ik het meer. In vechten voor het vrouwelijke zit alles wat ik belangrijk vind. Het feminiene is eeuwenlang belachelijk gemaakt. Kwaliteiten die we vrouwelijk noemen zijn als tweederangs, verboden of zwak bestempeld. Terwijl intuïtie, empathie, samenwerking, introspectie zo’n zachte kracht zijn. Maar tot voor kort waren ze alleen binnenshuis nodig.


Kijk wat dat ons heeft gebracht. Een vervuilend veel te rationeel, uitputtend economisch systeem dat dieren mishandelt, de aarde verwoest en mensen op laat branden. De kwaliteiten die vroeger alleen binnenshuis nodig waren, moeten naar buiten. We moeten zachter worden, anders verzuipen we in ons eigen egoïsme (Ironie. Pas vechten tegen egoïsme als het onszelf raakt).


Hoe? Veel spirituele cursussen proberen ons vrouwen ‘het vrouwelijke’ te laten omarmen. Ik heb bij workshops gestaan waar ik een oerkracht in me heb gevoeld die ik niet kende. Maar de feminist in mij wordt daar dan ook wel weer opstandig van. Hoezo worden wij vrouwen met bepaalde eigenschappen geboren en mannen niet? Het doet de mannen met een groot hart die ik daarom zo liefheb, zo tekort.
Mijn interne debat komt neer op een eeuwenoude vraag: zijn vrouwelijke kwaliteiten aangeboren of zijn we als vrouw gevormd door de maatschappij? Ik denk inmiddels dat we dingen veel te veel hebben aangezet. We hebben persiflages van onszelf gemaakt. De vrouw zacht binnenshuis, de man hard buitenshuis. Terwijl het moet mengen. In ons en buiten ons.


Wij vrouwen zijn daar al een eeuw mee bezig. Dat is een gevecht want de norm is mannelijk. Maar soms denk ik, hebben we eigenlijk geen voorsprong? In het samensmelten van het mannelijke en het vrouwelijke. We vechten al tijden. Maar hoeveel plek krijgt ‘de man’ nu om zacht te zijn?
Dus ja, leve de vrouw! Maar leve vooral de zachte krachten. Die zitten gelukkig in ons allemaal.

Safari

Mijn vriend en ik deden zaterdag mee met de safaritocht ‘Op zoek naar de grote 5′ in Almeerderhout. We hadden dikke jassen en regenlaarzen aan want we dachten een barre wandeltocht te moeten maken. Daar aangekomen bleken we de safari in een voorverwarmde jeep af te leggen, die op de savanne van Afrika niet zou misstaan. Logisch vond ik, voor je het weet word je aangevallen door een agressieve eekhoorn die al je pinda’s afpakt.

Dat we niet in Afrika zaten werd snel duidelijk. In Afrika zijn namelijk dieren in de natuur. Drie uur later hadden we nog steeds geen hert, het beest waar de safari om draaide, gezien. Ik bleef naarstig door mijn verrekijker turen. Plots stond er daar eentje! Een hertje, zo ver weg dat het ook een weggelopen hazewindhond kon zijn.

Een half uur later was het weer feest. Nog een hert! Mijn buurman was laaiend enthousiast. Hij toverde zijn hele professionele uitrusting (telelens, verrekijker en filmcamera) uit de auto. ,,Ik zie er wel zeven”, riep hij. Deze man had een kennersoog, dacht ik, ik zag namelijk helemaal niets. Zijn vrouw was minder onder de indruk. ,,Weet je het zeker, schat?” ,,Oh nee, het zijn toch de bosjes”, erkende hij.

Gedesillusioneerd kwamen we terug. Zaterdag rijd ik wel naar Waterleidingduinen. Daar struikel je er bijna over.

Deze column verscheen eerder in de kranten van Holland Media Combinatie

 

Thaise massage

Ben je bang?” vroeg het vrouwtje toen ik me uitkleedde. Bang? Ik was hier toch voor een ontspannende massage? Ze bedoelde vast iets anders, haar Nederlands was immers niet zo goed. Toen ze aan mij vroeg hoe oud ik was en ik 28 zei, riep ze spontaan uit: ,,O, je bent een jonge piep.” Ik had geen idee wat dat was.

Het was geen foutje, de vrouw refereerde aan haar handen als wapens. ,,O, o jonge piep toch”, zei ze bij elke knoop die ze vond. Ze ronkte dan van opwinding, als een jager die een hert in het vizier had maar zijn enthousiasme moest onderdrukken om geen geluid te maken. Ze zette haar vingers in mijn spier en duwde er net zo hard in dat ik begon te sputteren. ,,Probeer te ontspannen jonge piep.”

Toen ik eindelijk dacht klaar te zijn, kwam de finale-act. Ze pakte mijn schouders, zette mijn benen vast en wierp mijn lichaam naar achteren. Mijn ruggengraat maakte een geluid waar menig drummer jaloers op zou zijn. In een fractie van een seconde zag ik de voorpagina al: ‘Vrouw overlijdt tijdens massage’.

Dit was de ergste massage  ooit. Maar de vrouw had wel iets voor elkaar gekregen wat fysio’s niet was gelukt; mijn rug en nek waren wat losser. En dus moet ik van mezelf de slachting opnieuw ondergaan. ,,Ben je bang?” zal ze dan vast weer vragen. Ik zal haar met een woord antwoorden. ‘Piep’. Uit pure angst.

Deze column verscheen eerder in de kranten van Holland Media Combinatie

Machteloosheid

De president van Amerika heeft meer invloed op de toekomst van mijn kinderen dan de gemeenteraad van Haarlem. Als Trump klimaatverdragen aan zijn laars lapt, bestaat de kans dat ze door de stijgende zeespiegel naar hoger gelegen land moeten vluchten. Muren in de natuur bestaan immers niet, zelfs als Trump dat zou willen. Dat geeft een machteloos gevoel. We zijn onderdeel van een globaliserende wereld, maar kunnen niet net als Amerikanen stemmen op de wereldmacht.

Toch is er wel een oplossing. We hebben niet een maar twee politieke stelsel democratie en kapitalisme. Politiek gaat over de vraag waar de macht ligt. De belangrijkste thema’s in het leven (banen, planeet, gezondheid) worden door de markt en daardoor de consument bepaald. Door te kiezen voor een eerlijke bank, energieleverancier, zorgverzekeraar, kleren en duurzaam voedsel kunnen we de maatschappij en de wereld beïnvloeden.

Door massaal over te stappen op groene energie daalt de prijs van olie waardoor het voor Trump minder rendabel is om te investeren in raffinaderijen. Stemmen in India mag niet, maar met fair trade kleding bepaal je dat Indiërs in betere omstandigheden werken. Er zijn genoeg winkels in de Grote Houtstraat die ons in deze globaliserende wereld wel een stem geven. Die vechten voor rechtvaardigheid. En droge voeten.

Hokjes

In de hoek van de kroeg stond een Arabische man. Alleen. Hij keek naar het scherm waar Portugal tegen Frankrijk de EK-finale speelde. Het was geen keuze, ik voelde het opeens. Angst. Wat kon de man in een volle kroeg aanrichten? Snel daarna schaamde ik me diep. Dit was het dus, de gedachte die de wereld verziekt, alleen in afgezwakte vorm. Die terroristen mensen laat doden en nazi’s wraak laat nemen op moslims. Ik zag niet de mens, maar het hokje waar ik hem in had gestopt.

Ik trok mijn stoute schoenen aan. ,,Voor wie ben je?” De man kwam uit Marokko, woonde in Parijs, maar was voor Portugal. We hadden het over onze gezamenlijke liefde voor het team en natuurlijk over de man waar iedereen een mening over heeft: Ronaldo. Ik realiseerde me dat de Portugees ook leed onder hokjesdenken. Elke dag al die bagger. Verdient hij dat alleen maar omdat hij te vaak in de spiegel kijkt?

Toen kwam het doelpunt. Alle Portugezen in de kroeg gingen uit hun dak. Ik viel mijn Portugese vriendje in de armen en krijste alsof mijn eigen land had gewonnen. Met de Marokkaanse man die Frans sprak, in Nederland op visite was en voor Portugal juichte, danste in de kroeg door. Tegenstellingen door verschil in cultuur, geloof of land bestaan alleen in ons hoofd, niet in ons hart. Ik hoop dat we na deze week met zijn allen zullen blijven dansen.

Geadopteerde zoon

Moeder Maria, geef me drie zonen, jammerde mijn vader vroeger als hij door mijn moeder, mijn zussen en ikzelf werd aangesproken op zijn kleren. Hij werd er gek van dat we hem ‘Jezus’ noemden als hij rondliep in een witte blouse, witte broek en sandalen.

Zijn gebeden zijn verhoord. Maria heeft hem een zoon geschonken in de vorm van mijn Portugese vriend. Vriendlief moet eerst afstuderen in de robotica voordat we een huis kopen en daarom logeren we bij paps en mams.

Ik voel me weer net een puber. Als ik naast mijn lief in bed lig, durf ik me bijna niet om te draaien, als de dood dat het bed gaat kraken waardoor mijn ouders allemaal dingen in hun hoofd halen. Seks en ouders gaat nooit samen.

Vriendlief vindt het echter fantastisch bij mijn ouders. Vorige week trof ik hem puzzelend met mijn moeder aan in de woonkamer. Eergisteren maakte de Portugees Hollandse erwtensoep voor mijn ouders die terugkwamen van een lange wandeling.
Ik zie de bui al hangen als we vertrekken. Paps en mams willen hem niet kwijt.

Er zit maar een ding op. Vriendlief maakt voor zijn scriptie een robot die zo op hem lijkt, dat mijn ouders hun huisvriend en geadopteerde zoon niet hoeven te missen. Ik hou lekker het echte exemplaar waar ik eindelijk zonder gevoel van schaamte, het bed mee mag laten kraken.

Deze column verscheen eerder in de kranten van Holland Media Combinatie