Maand: maart 2017

Geadopteerde zoon

Moeder Maria, geef me drie zonen, jammerde mijn vader vroeger als hij door mijn moeder, mijn zussen en ikzelf werd aangesproken op zijn kleren. Hij werd er gek van dat we hem ‘Jezus’ noemden als hij rondliep in een witte blouse, witte broek en sandalen.

Zijn gebeden zijn verhoord. Maria heeft hem een zoon geschonken in de vorm van mijn Portugese vriend. Vriendlief moet eerst afstuderen in de robotica voordat we een huis kopen en daarom logeren we bij paps en mams.

Ik voel me weer net een puber. Als ik naast mijn lief in bed lig, durf ik me bijna niet om te draaien, als de dood dat het bed gaat kraken waardoor mijn ouders allemaal dingen in hun hoofd halen. Seks en ouders gaat nooit samen.

Vriendlief vindt het echter fantastisch bij mijn ouders. Vorige week trof ik hem puzzelend met mijn moeder aan in de woonkamer. Eergisteren maakte de Portugees Hollandse erwtensoep voor mijn ouders die terugkwamen van een lange wandeling.
Ik zie de bui al hangen als we vertrekken. Paps en mams willen hem niet kwijt.

Er zit maar een ding op. Vriendlief maakt voor zijn scriptie een robot die zo op hem lijkt, dat mijn ouders hun huisvriend en geadopteerde zoon niet hoeven te missen. Ik hou lekker het echte exemplaar waar ik eindelijk zonder gevoel van schaamte, het bed mee mag laten kraken.

Deze column verscheen eerder in de kranten van Holland Media Combinatie

 

door Anouk Kragtwijk

Zachte kracht

Wat vinden jullie ervan dat er zo weinig vrouw baas zijn van een bedrijf?” vroeg ik aan mijn vriendinnen tijdens een high tea. Daar komt ze weer, dachten ze. Ze waren net lekker in een gesprek over ontsluiting en het doorpassen van trouwjurken.

Ze snapten het wel. ,,We twijfelen meer, hoeven ons niet zo veel te bewijzen en zijn vaak emotioneel te betrokken.” Ik kookte van binnen net als de thee op tafel bij het antwoord. Juist om die eigenschappen moeten we wel die invloedrijke banen ambiëren, beet ik hen toe.

Ik geloof dat als bankiers niet alleen aan zichzelf hadden gedacht en betrokken waren geweest bij klanten woekerhypotheken, hoge bonussen en dus de crisis er niet waren geweest. Maar inderdaad, we passen niet zo lekker in dit kapitalistische systeem. Dat komt omdat het is gebaseerd op de weeffout dat iedereen op deze wereld alleen maar voor zichzelf kiest. Ontwikkeld in een tijd dat vrouwen nog geen deel uitmaakten van het intellectuele debat en hun dromen, gevoelens en ideeën achter het aanrecht parkeerden om voor hun vent en kinderen te zorgen.

We doen het nog steeds. Denken dat we onze zachte krachten op moeten geven of alleen binnenshuis kunnen gebruiken. Maar wij moeten ons niet aanpassen aan het systeem, we moeten het systeem aanpassen. Zodat deze kille rationele economische wereld wat menselijker wordt.

Verschenen in Haarlems Dagblad

door Anouk Kragtwijk