Schoonmama

En toen zat ik opeens in haar beha. Ik had niet de tijd gehad om me af te vragen of ik wel met mijn vingers aan de borst van mijn schoonmoeder wilde zitten. Ze had gewoon mijn hand gepakt en erin gestopt. ,,Kijk, jij zou ook zo’n push-up kunnen gebruiken.”

Mijn Portugese schoonmama is veel en geeft veel. Al die 48 weken per jaar die we haar niet zien, stapelt ze haar liefde op. Als we dan bij haar zijn, explodeert het. Geven is bij haar net als ademhalen. Ze koopt kleren voor me, geeft ongevraagd lingerie-advies, toen ze merkte dat mijn sjaal wat rafelde, lagen er de volgende dag drie nieuwe exemplaren op mijn bed. Bij elk leeg kopje thee, schiet ze omhoog om binnen twee minuten een hele pot te zetten. Ben ik van plan om wat boodschappen te doen, dan zit schoonmama al in de auto.

In zo’n groot hart verzuip ik, legde ik mijn vriendje uit. Het voelt alsof ik mijn eigen wil op Schiphol achterlaat. We moesten maar een huisje huren als we weer zouden gaan, in plaats van bij ze inwonen, opperde ik.

Totdat ik haar deze week op Skype zag. Ze miste ons zo en vocht tegen de tranen. Het was zo lief. Moesten we haar wel vertellen dat we af en toe verzopen in haar liefde? Kon ze dat aan? Ik heb het maar niet gedaan. Niet alleen uit medelijden. Voor je het weet, vind ik van de zomer drie zwemvesten op mijn bed.

Verschenen in Haarlems Dagblad