Thaise massage

Ben je bang?” vroeg het vrouwtje toen ik me uitkleedde. Bang? Ik was hier toch voor een ontspannende massage? Ze bedoelde vast iets anders, haar Nederlands was immers niet zo goed. Toen ze aan mij vroeg hoe oud ik was en ik 28 zei, riep ze spontaan uit: ,,O, je bent een jonge piep.” Ik had geen idee wat dat was.

Het was geen foutje, de vrouw refereerde aan haar handen als wapens. ,,O, o jonge piep toch”, zei ze bij elke knoop die ze vond. Ze ronkte dan van opwinding, als een jager die een hert in het vizier had maar zijn enthousiasme moest onderdrukken om geen geluid te maken. Ze zette haar vingers in mijn spier en duwde er net zo hard in dat ik begon te sputteren. ,,Probeer te ontspannen jonge piep.”

Toen ik eindelijk dacht klaar te zijn, kwam de finale-act. Ze pakte mijn schouders, zette mijn benen vast en wierp mijn lichaam naar achteren. Mijn ruggengraat maakte een geluid waar menig drummer jaloers op zou zijn. In een fractie van een seconde zag ik de voorpagina al: ‘Vrouw overlijdt tijdens massage’.

Dit was de ergste massage  ooit. Maar de vrouw had wel iets voor elkaar gekregen wat fysio’s niet was gelukt; mijn rug en nek waren wat losser. En dus moet ik van mezelf de slachting opnieuw ondergaan. ,,Ben je bang?” zal ze dan vast weer vragen. Ik zal haar met een woord antwoorden. ‘Piep’. Uit pure angst.

Deze column verscheen eerder in de kranten van Holland Media Combinatie

Oorbellen voor de vrede

Aan de rand van het strand word ik begroet met een ‘love, peace and happinessbord’ van de Ibiza-markt. Een pijl wijst mij naar de plek waar ik liefde, vrede en geluk kan vinden. Rechtsaf.

Ik kom terecht bij kraampjes met oorbellen en kleding. Het ruikt in de tentjes naar wierook. Een vrouw met een veer in haar blonde lokken twijfelt of ze een armband met blauwe kralen zal kopen waaraan het vredesteken is geregen. “Ik had met mezelf afgesproken dat ik niets meer zou aanschaffen.” Aan haar arm bungelt al een armband met blauwe kralen. “Zo duur zijn ze niet”, zegt de verkoopster sluw. “Straks ben je thuis en krijg je spijt.”

Deze vrouwen zijn echte vrijheidsstrijders anno 2016. Als je ergens voor staat, moet je dat tegenwoordig uitdragen en dat doe je door dingen te kopen of te verkopen. 22.000 prullaria zijn er volgens de Volkskrant in 2015 aangeboden met Charlie Hebdo-symboliek na de aanslag in Parijs. Een mok voor 16 euro, een T-shirt voor 20 euro en een horloge voor 45 euro met ‘Charlie’ erop.

Ik wil dolgraag bijdragen aan de wereldvrede. Mijn oog valt op oorhangers waar het vredesteken op staat, voor slechts 6 euro. Ik geef de verkoopster het geld en hang ze in mijn oren. Het opschrift met ‘Made in China’ zie ik pas als ik thuis ben.

Deze column verscheen eerder in de kranten van Holland Media Combinatie

Machteloosheid

De president van Amerika heeft meer invloed op de toekomst van mijn kinderen dan de gemeenteraad van Haarlem. Als Trump klimaatverdragen aan zijn laars lapt, bestaat de kans dat ze door de stijgende zeespiegel naar hoger gelegen land moeten vluchten. Muren in de natuur bestaan immers niet, zelfs als Trump dat zou willen. Dat geeft een machteloos gevoel. We zijn onderdeel van een globaliserende wereld, maar kunnen niet net als Amerikanen stemmen op de wereldmacht.

Toch is er wel een oplossing. We hebben niet een maar twee politieke stelsel democratie en kapitalisme. Politiek gaat over de vraag waar de macht ligt. De belangrijkste thema’s in het leven (banen, planeet, gezondheid) worden door de markt en daardoor de consument bepaald. Door te kiezen voor een eerlijke bank, energieleverancier, zorgverzekeraar, kleren en duurzaam voedsel kunnen we de maatschappij en de wereld beïnvloeden.

Door massaal over te stappen op groene energie daalt de prijs van olie waardoor het voor Trump minder rendabel is om te investeren in raffinaderijen. Stemmen in India mag niet, maar met fair trade kleding bepaal je dat Indiërs in betere omstandigheden werken. Er zijn genoeg winkels in de Grote Houtstraat die ons in deze globaliserende wereld wel een stem geven. Die vechten voor rechtvaardigheid. En droge voeten.

Symmetrie

Zelfs de moedervlek op Williams pols gaat heen en weer. Zijn hart bonkt in een volslagen ander tempo dan de muziek binnen. Is zijn natuurlijke staat dan altijd rebellie?

Denken, hij moet rustig kunnen nadenken. De neonlampen schijnen fel op zijn gezicht. Achter het café zakt hij tussen de biervaten en de vuilniszakken op de grond.

Williams gedachten blijven bij Davids haakneus hangen, een paar minuten geleden nog enkele millimeters van de zijne. Hij zag Davids mooie lippen, kapot geslagen door Davids vader. Een moment van verzwakking en hij ondergaat hetzelfde lot thuis. Hij speelde al met vuur door met David mee te gaan, zelfs de lege kroegen in de stad hebben oren. De roddels gingen al door het dorp, niet alleen die David van de Johnsons, ook hij van de Clints is er eentje.

Een slak splijt onder zijn voeten. Zelfs hier kan William de glijdende gitaren van Johnny Cash horen die altijd in hetzelfde ritme jengelen. Die tonen die  hem als kind zo deden denken aan het leven thuis, maken hem nu pijnlijk duidelijk dat die tijd, dat kind er niet meer is.

David was nog dichterbij komen staan. William had zijn ogen gesloten en had zich over willen gegeven aan de grillen van zijn lichaam, het ruisen van zijn verlangen, dat zo snel en heftig klopte. Zo had hij het zich al die jaren voorgesteld. Maar in werkelijkheid schrok William, het ging allemaal zo snel, dat hij als reflex zijn hand sloot. Zijn vuist raakte David vol op zijn linker lip. Het lichaam van David viel naar achteren en landde op een tafel waar een groep mijnwerkers kaartten tussen plassen bier. ,,Wat doe jij hier flikker?’’ riep de grootste van het stel. Hij pakte David beet en bond hem op tegen de muur. ,,Heeft je vriendje het uitgemaakt?’’. David kreeg een beuk in zijn ballen. William zag hem daar hangen, zijn gezicht vertrokken van de pijn. Maar hij vocht niet terug, David vocht nooit terug. William trok het gordijn open en liep de kroeg uit. Wanneer kwam hij eens voor zichzelf op?

Een vogel vliegt de nacht in. Half 3. Moeder heeft vast al een beker warme melk klaargezet omdat ze denkt dat hij nu wel thuis zou komen. Ze zou niets vragen maar in haar ogen staat geschreven dat ze meer weet. Die stilte die bij zijn vader stekels heeft, is bij haar juist een teken van genegenheid. Al zijn onuitgesproken bekentenissen, dompelt ze onder in een bad van liefde.

William staat op en buigt zijn hoofd bij het neonlicht. De lamp beschijnt alleen zijn voeten.  Op zijn netvlies brandt het ontredderde gezicht van David. Niet alleen de rechterkant maar ook de linkerkant van zijn lip is nu gehavend. Opnieuw dat geklop in zijn lichaam. Hij houdt van symmetrie.