Maand: oktober 2013

Onfunctionele blote tepels

Ik ben nooit echt vies van een beetje vrouwelijk bloot; vrouwen mogen van mij hun lichaam laten zien. Ik huppel graag met een kort rokje door de stad en dat doe ik echt niet alleen voor de winkelruit. En een beetje inkijk vind ik een expressie van mijn vrouwelijkheid.
Maar toen ik keek naar de clips van Rihanna en Miley bekroop me een gevoel van onpasselijkheid. Ik zag ronddraaiende tongen, schuddende billen en kronkelende heupen; het leek wel alsof ik naar een pornofilm zat te kijken.

Ik vroeg mezelf af waarom ik me er zo aan stoorde. Was dit niet ook gewoon een vrijwillige keuze? Een expressie van hun vrouwelijkheid? Waarom voelde het zo ongemakkelijk aan?

Normaal gesproken ben ik namelijk niet zo moeilijk met blote benen en borsten. Sterker nog, ik vind het volstrekt belachelijk dat veel mensen in mijn omgeving moeilijk doen over Carice die naakt door het beeld hobbelt, terwijl diezelfde mensen iedere avond op tv naar zeer gewelddadige series kijken, zonder zich af te vragen wat voor invloed dat op hen heeft. Of dat naaktlopen verboden is in Nederland, maar dat wij het steeds normaler vinden dat er honderdduizenden mensen rondlopen met bontkragen op hun jas. Hoe kan het nou toch dat de dingen die gebaseerd zijn op ‘liefde, vrijheid, lust en plezier’ het verliezen van de dingen die zijn gebaseerd op ‘haat, misbruik, moord en vernietiging’?

Ik ben daarom eigenlijk een voorvechter van nog meer blote tepels op televisie. Ik hou wel van Carice d’r lichaam. Vooral in de zogenaamde ‘onfunctionele naaktscènes’.  Van naaktscènes die totaal nergens op slaan. Van je tandenpoetsen in je evakostuum bijvoorbeeld.

Ik hou ervan omdat het zo volstrekt normaal is. Omdat iedereen het thuis doet. Ik zou zo graag willen dat die nutteloze scènes ook in Hollywood films voorkomen. Dat George Clooney de planten water geeft in zijn nakie.

Het gebeurt alleen niet. In Hollywood wordt naakt alleen een heel klein beetje getoond tijdens vrijscènes. Maar daardoor geeft ze het lichaam onbedoeld maar 1 functie; die van seks. En volgens mij is dat in het preutse Hollywood nou net niet de bedoeling.

In het Midden-Oosten maken ze zelfs een nog grotere fout. Omdat de seksuele opwinding die het vrouwelijk lichaam kan bezorgen, ook daar blijkbaar zwaarder weegt dan al die andere functies van het lichaam, bedekt ze haar volledig. Daarmee wordt de boerka in mijn ogen symbool van het seksisme.

Dat voelt ongemakkelijk. En ik begrijp nu dat ik dat ongemakkelijke gevoel ook had toen ik naar Rihana en Miley Cyrus zat te kijken. Zij lijken in de clips ook alleen te willen zeggen dat het lichaam een lustobject is. Het enige verschil met het Midden-Oosten is dat de zangeressen dat nou juist wel willen zijn en de moslims nou juist net niet.

Maar ons lichaam is zoveel meer.  Zonder lichaam kunnen we niet genieten van de warme zon op onze huid, van de kriebels in onze buik als we verliefd zijn, van dat warme bad na die harde plensbui, van die maaltijd die zo goed heeft gesmaakt enz.

We doen te moeilijk. Natuurlijk is seks een onderdeel van ons lichaam. Is een been soms een middel om te verleiden en is een tong er gelukkig ook om iemand te bekoren. Maar we verliezen ons nu te veel in extremen.

Een lichaam is iets wat iedereen heeft. Iets wat je elke dag in de spiegel tegenkomt. Wat mij betreft is je blootje, gewoon je blootje.

door Anouk Kragtwijk

Klaar met de klimaatkoorts

Klimaatvoorvechters en klimaatsceptici vechten elkaar al jaren de tent uit. Iedere week komt er wel een rapport uit wat het standpunt van de ene groep of de andere groep ondersteunt. Maar ik ben het touwtrekken tussen klimaatbollebozen een beetje zat.  Er zijn namelijk andere problemen die opgelost moeten worden.

Want de aarde is sowieso ziek. Dat kunnen de waterdoktoren, de luchtdoktoren, de biodiversiteitdoktoren stuk voor stuk bevestigen. De planeet is vergiftigd, uitgedroogd, misbruikt en uitgeput; ze heeft echt niet alleen maar koorts.

En we moeten dat gaan inzien. We moeten inzien dat het kappen van de oerwouden niet alleen erg is omdat de aarde er sneller door opwarmt, het is ook erg omdat daardoor de biodiversiteit naar de knoppen gaat en zo onze voedselzekerheid wordt verminderd.

Het feit dat er zoveel dieren hutjemutje staan te stinken in een stal, zorgt er inderdaad voor dat er veel broeikasgassen worden uitgestoten, maar zorgt er ook voor dat er veel antibiotica wordt gebruikt. Daardoor wordt ons vlees en ons drinkwater vervuild en dat maakt ons uiteindelijk resistent voor een levensreddend middel als antibiotica.

De uitstoot van auto’s draagt misschien bij aan de opwarming van de aarde, maar zorgt er vooral voor dat er steeds meer longpatiënten bijkomen. En de kosten van de gezondheidszorg rijzen al de pan uit.

Het feit dat de zeespiegel gaat stijgen is problematisch, maar het feit dat de zee volzit met kleine plastic deeltjes, medicijnresten en zware metalen is nu al een probleem. Omdat we daardoor langzaam maar zeker vergiftigd worden door de vis die wij eten.

Maar we zien het niet. Niet echt. Doordat wij ons zo focussen op één probleem, vergeten we de andere ziektesymptomen. En daarmee vergeten we dat de algehele conditie van de planeet niet alleen zorgelijk kan worden, maar dat hij dat al is. Dat de patiënt op korte termijn al aan het infuus moet.

We moeten daarom de lange termijn los gaan laten. Want ‘lange termijn’ staat vaak gelijk aan Sint-Juttemis. Kijk naar de hoeveelheid pensioenen die jonge ZZP’ers hebben afgesloten en je begrijpt het probleem.

Laten we ons focussen op kortetermijnproblemen. De lucht moet gezuiverd, de zeeën moeten schoon, het aantal varkensstallen moet minder en de biodiversiteit moet weer worden verbeterd.

En mocht dat allemaal lukken, dan zou het wel eens zo kunnen zijn dat we tegelijkertijd het klimaatprobleem oplossen. Want iedere dokter weet dat wanneer alle andere lichamelijke klachten zijn verholpen, de koorts vanzelf zal zakken.

door Anouk Kragtwijk

Pest de regering en red de wereld

Vandaag heb ik besloten een maand lang de regering te pesten. Ik doe namelijk mee aan de Buy Nothing New-Maand en koop daarom komende 30 dagen helemaal niets nieuws. Ik upcycle, leen, ruil en maak mijn benodigde spullen wel.

De oerwouden zijn er blij mee. Maar ik zie de hoofden van Dijsselbloem en Rutte al voor me als ik ze dit zou vertellen. ‘Oh nee, daar gaat onze crisisaanpak.’

Want volgens onze regering is het antwoord op de crisis ‘consumeren’,  ‘consumeren’ en nog eens ‘consumeren’. Dan zou de economie wel weer gaan groeien.

Volgens veel journalisten geeft deze kleine samenvatting de visieloosheid van Rutte weer. Voor mij is het beleid vooral één groot raadsel. Rutte probeert namelijk een crisis op te lossen door een andere te verergeren.

Namelijk de milieucrisis. En gek genoeg heb ik daar nog geen journalist of oppositielid op het Binnenhof over gehoord (al kan het natuurlijk zo zijn dat ik heb zitten slapen).

Het valt mij überhaupt op dat ‘economie’ en ‘milieu’ in de media en in Den Haag twee verschillende dingen zijn, terwijl ze toch echt in elkaar overlopen. Ik heb bij een persconferentie nog nooit iemand horen vragen; ‘zeg meneer Rutte, meer consumeren: is dat wel zo’n goed idee voor het behoud van de aarde?’

Sterker nog, ik heb de vraag bij Nieuwsuur weleens aan de vergadertafel geopperd en kreeg vervolgens een uiterst verbaasde eindredacteur over mij heen. ‘Economische groei hebben we altijd nodig en we moeten altijd blijven consumeren. Dus dat is geen verhaal voor een item.’ De man keek me aan alsof ik gek was.

Ik snapte die mening toen niet, ik snap het nu nog steeds niet. Journalisten zijn waakhonden; ze moeten politici controleren. Alles wat in Den Haag wordt gecreëerd, alle wetten die ze daar aanmaken en besluiten die ze daar nemen, moeten door journalisten onder een grote loep worden gelegd. Het economische systeem wordt voor een groot deel gecreëerd door politici. Ik vind het dus de taak van de journalistiek om ook dat te controleren. Vooral omdat de gitzwarte consequenties van dit systeem al jaren zichtbaar zijn.

En daarom ben ik zo blij met De Buy Nothing New-maand. De initiatiefnemers doen die controle wel. Niet door te vragen, maar door te doen. Ze kleuren buiten de lijntjes van dit systeem. Voor hen is niet consumeren, maar consuminderen de oplossing van de crisis.

door Anouk Kragtwijk