Buurvrouw en buurvrouw

Daar stonden we dan. Als een soort buurman en buurman tegenover elkaar. Met een bak, zaadjes, schepjes en aarde. Mijn beste vriendin, tevens buurvrouw, wilde een moestuin aanleggen. We waren opgegroeid in een bollendorp, dus je zou zeggen dat we wel weten hoe we de natuur naar ons hand moeten zetten. Maar zaden zijn geen bollen. We hadden op de basisschool geleerd hoe je ‘tomaat’ moet schrijven, moet tekenen, ik heb ermee leren rekenen maar hoe je een tomaat teelt? Bij kinderen komen baby’s van de ooievaar, bij mij tomaten van de supermarkt.
Maar gelukkig was daar Jelle van de makkelijke moestuin. De groene god, hoop in bange dagen waarin multinationals als Monsanto en Bayer ons voedselsysteem overnemen. Hij leert de stadsmens op hun manier tuinieren. Niet met een schep maar met een app. Hij deelt via de app de moestuin in vakken en vertelt welke groenten waar mogen groeien.

Alles ging op zijn dooie akkertje. Tot het moment waarop wij lente-ui in het midden van de bak wilden plaatsen. Dat kon niet volgens de app. Paniek! Jelle tegenspreken, was dat wel handig? De drang naar lente-ui was groter. En dus maakten we schuldbewust met onze handen kuiltjes in de aarde en stopten we de zaadjes erin. Nou maar hopen dat deze daad van revolutie zijn vruchten af gaat werpen.

Verschenen in Haarlems Dagblad