Klimaatvoorvechters en klimaatsceptici vechten elkaar al jaren de tent uit. Iedere week komt er wel een rapport uit wat het standpunt van de ene groep of de andere groep ondersteunt. Maar ik ben het touwtrekken tussen klimaatbollebozen een beetje zat.  Er zijn namelijk andere problemen die opgelost moeten worden.

Want de aarde is sowieso ziek. Dat kunnen de waterdoktoren, de luchtdoktoren, de biodiversiteitdoktoren stuk voor stuk bevestigen. De planeet is vergiftigd, uitgedroogd, misbruikt en uitgeput; ze heeft echt niet alleen maar koorts.

En we moeten dat gaan inzien. We moeten inzien dat het kappen van de oerwouden niet alleen erg is omdat de aarde er sneller door opwarmt, het is ook erg omdat daardoor de biodiversiteit naar de knoppen gaat en zo onze voedselzekerheid wordt verminderd.

Het feit dat er zoveel dieren hutjemutje staan te stinken in een stal, zorgt er inderdaad voor dat er veel broeikasgassen worden uitgestoten, maar zorgt er ook voor dat er veel antibiotica wordt gebruikt. Daardoor wordt ons vlees en ons drinkwater vervuild en dat maakt ons uiteindelijk resistent voor een levensreddend middel als antibiotica.

De uitstoot van auto’s draagt misschien bij aan de opwarming van de aarde, maar zorgt er vooral voor dat er steeds meer longpatiënten bijkomen. En de kosten van de gezondheidszorg rijzen al de pan uit.

Het feit dat de zeespiegel gaat stijgen is problematisch, maar het feit dat de zee volzit met kleine plastic deeltjes, medicijnresten en zware metalen is nu al een probleem. Omdat we daardoor langzaam maar zeker vergiftigd worden door de vis die wij eten.

Maar we zien het niet. Niet echt. Doordat wij ons zo focussen op één probleem, vergeten we de andere ziektesymptomen. En daarmee vergeten we dat de algehele conditie van de planeet niet alleen zorgelijk kan worden, maar dat hij dat al is. Dat de patiënt op korte termijn al aan het infuus moet.

We moeten daarom de lange termijn los gaan laten. Want ‘lange termijn’ staat vaak gelijk aan Sint-Juttemis. Kijk naar de hoeveelheid pensioenen die jonge ZZP’ers hebben afgesloten en je begrijpt het probleem.

Laten we ons focussen op kortetermijnproblemen. De lucht moet gezuiverd, de zeeën moeten schoon, het aantal varkensstallen moet minder en de biodiversiteit moet weer worden verbeterd.

En mocht dat allemaal lukken, dan zou het wel eens zo kunnen zijn dat we tegelijkertijd het klimaatprobleem oplossen. Want iedere dokter weet dat wanneer alle andere lichamelijke klachten zijn verholpen, de koorts vanzelf zal zakken.

Vandaag heb ik besloten een maand lang de regering te pesten. Ik doe namelijk mee aan de Buy Nothing New-Maand en koop daarom komende 30 dagen helemaal niets nieuws. Ik upcycle, leen, ruil en maak mijn benodigde spullen wel.

De oerwouden zijn er blij mee. Maar ik zie de hoofden van Dijsselbloem en Rutte al voor me als ik ze dit zou vertellen. ‘Oh nee, daar gaat onze crisisaanpak.’

Want volgens onze regering is het antwoord op de crisis ‘consumeren’,  ‘consumeren’ en nog eens ‘consumeren’. Dan zou de economie wel weer gaan groeien.

Volgens veel journalisten geeft deze kleine samenvatting de visieloosheid van Rutte weer. Voor mij is het beleid vooral één groot raadsel. Rutte probeert namelijk een crisis op te lossen door een andere te verergeren.

Namelijk de milieucrisis. En gek genoeg heb ik daar nog geen journalist of oppositielid op het Binnenhof over gehoord (al kan het natuurlijk zo zijn dat ik heb zitten slapen).

Het valt mij überhaupt op dat ‘economie’ en ‘milieu’ in de media en in Den Haag twee verschillende dingen zijn, terwijl ze toch echt in elkaar overlopen. Ik heb bij een persconferentie nog nooit iemand horen vragen; ‘zeg meneer Rutte, meer consumeren: is dat wel zo’n goed idee voor het behoud van de aarde?’

Sterker nog, ik heb de vraag bij Nieuwsuur weleens aan de vergadertafel geopperd en kreeg vervolgens een uiterst verbaasde eindredacteur over mij heen. ‘Economische groei hebben we altijd nodig en we moeten altijd blijven consumeren. Dus dat is geen verhaal voor een item.’ De man keek me aan alsof ik gek was.

Ik snapte die mening toen niet, ik snap het nu nog steeds niet. Journalisten zijn waakhonden; ze moeten politici controleren. Alles wat in Den Haag wordt gecreëerd, alle wetten die ze daar aanmaken en besluiten die ze daar nemen, moeten door journalisten onder een grote loep worden gelegd. Het economische systeem wordt voor een groot deel gecreëerd door politici. Ik vind het dus de taak van de journalistiek om ook dat te controleren. Vooral omdat de gitzwarte consequenties van dit systeem al jaren zichtbaar zijn.

En daarom ben ik zo blij met De Buy Nothing New-maand. De initiatiefnemers doen die controle wel. Niet door te vragen, maar door te doen. Ze kleuren buiten de lijntjes van dit systeem. Voor hen is niet consumeren, maar consuminderen de oplossing van de crisis.