Ben je bang?” vroeg het vrouwtje toen ik me uitkleedde. Bang? Ik was hier toch voor een ontspannende massage? Ze bedoelde vast iets anders, haar Nederlands was immers niet zo goed. Toen ze aan mij vroeg hoe oud ik was en ik 28 zei, riep ze spontaan uit: ,,O, je bent een jonge piep.” Ik had geen idee wat dat was.

Het was geen foutje, de vrouw refereerde aan haar handen als wapens. ,,O, o jonge piep toch”, zei ze bij elke knoop die ze vond. Ze ronkte dan van opwinding, als een jager die een hert in het vizier had maar zijn enthousiasme moest onderdrukken om geen geluid te maken. Ze zette haar vingers in mijn spier en duwde er net zo hard in dat ik begon te sputteren. ,,Probeer te ontspannen jonge piep.”

Toen ik eindelijk dacht klaar te zijn, kwam de finale-act. Ze pakte mijn schouders, zette mijn benen vast en wierp mijn lichaam naar achteren. Mijn ruggengraat maakte een geluid waar menig drummer jaloers op zou zijn. In een fractie van een seconde zag ik de voorpagina al: ‘Vrouw overlijdt tijdens massage’.

Dit was de ergste massage  ooit. Maar de vrouw had wel iets voor elkaar gekregen wat fysio’s niet was gelukt; mijn rug en nek waren wat losser. En dus moet ik van mezelf de slachting opnieuw ondergaan. ,,Ben je bang?” zal ze dan vast weer vragen. Ik zal haar met een woord antwoorden. ‘Piep’. Uit pure angst.

Deze column verscheen eerder in de kranten van Holland Media Combinatie

De president van Amerika heeft meer invloed op de toekomst van mijn kinderen dan de gemeenteraad van Haarlem. Als Trump klimaatverdragen aan zijn laars lapt, bestaat de kans dat ze door de stijgende zeespiegel naar hoger gelegen land moeten vluchten. Muren in de natuur bestaan immers niet, zelfs als Trump dat zou willen. Dat geeft een machteloos gevoel. We zijn onderdeel van een globaliserende wereld, maar kunnen niet net als Amerikanen stemmen op de wereldmacht.

Toch is er wel een oplossing. We hebben niet een maar twee politieke stelsel democratie en kapitalisme. Politiek gaat over de vraag waar de macht ligt. De belangrijkste thema’s in het leven (banen, planeet, gezondheid) worden door de markt en daardoor de consument bepaald. Door te kiezen voor een eerlijke bank, energieleverancier, zorgverzekeraar, kleren en duurzaam voedsel kunnen we de maatschappij en de wereld beïnvloeden.

Door massaal over te stappen op groene energie daalt de prijs van olie waardoor het voor Trump minder rendabel is om te investeren in raffinaderijen. Stemmen in India mag niet, maar met fair trade kleding bepaal je dat Indiërs in betere omstandigheden werken. Er zijn genoeg winkels in de Grote Houtstraat die ons in deze globaliserende wereld wel een stem geven. Die vechten voor rechtvaardigheid. En droge voeten.

Moeder Maria, geef me drie zonen, jammerde mijn vader vroeger als hij door mijn moeder, mijn zussen en ikzelf werd aangesproken op zijn kleren. Hij werd er gek van dat we hem ‘Jezus’ noemden als hij rondliep in een witte blouse, witte broek en sandalen.

Zijn gebeden zijn verhoord. Maria heeft hem een zoon geschonken in de vorm van mijn Portugese vriend. Vriendlief moet eerst afstuderen in de robotica voordat we een huis kopen en daarom logeren we bij paps en mams.

Ik voel me weer net een puber. Als ik naast mijn lief in bed lig, durf ik me bijna niet om te draaien, als de dood dat het bed gaat kraken waardoor mijn ouders allemaal dingen in hun hoofd halen. Seks en ouders gaat nooit samen.

Vriendlief vindt het echter fantastisch bij mijn ouders. Vorige week trof ik hem puzzelend met mijn moeder aan in de woonkamer. Eergisteren maakte de Portugees Hollandse erwtensoep voor mijn ouders die terugkwamen van een lange wandeling.
Ik zie de bui al hangen als we vertrekken. Paps en mams willen hem niet kwijt.

Er zit maar een ding op. Vriendlief maakt voor zijn scriptie een robot die zo op hem lijkt, dat mijn ouders hun huisvriend en geadopteerde zoon niet hoeven te missen. Ik hou lekker het echte exemplaar waar ik eindelijk zonder gevoel van schaamte, het bed mee mag laten kraken.

Deze column verscheen eerder in de kranten van Holland Media Combinatie