Machteloosheid

De president van Amerika heeft meer invloed op de toekomst van mijn kinderen dan de gemeenteraad van Haarlem. Als Trump klimaatverdragen aan zijn laars lapt, bestaat de kans dat ze door de stijgende zeespiegel naar hoger gelegen land moeten vluchten. Muren in de natuur bestaan immers niet, zelfs als Trump dat zou willen. Dat geeft een machteloos gevoel. We zijn onderdeel van een globaliserende wereld, maar kunnen niet net als Amerikanen stemmen op de wereldmacht.

Toch is er wel een oplossing. We hebben niet een maar twee politieke stelsel democratie en kapitalisme. Politiek gaat over de vraag waar de macht ligt. De belangrijkste thema’s in het leven (banen, planeet, gezondheid) worden door de markt en daardoor de consument bepaald. Door te kiezen voor een eerlijke bank, energieleverancier, zorgverzekeraar, kleren en duurzaam voedsel kunnen we de maatschappij en de wereld beïnvloeden.

Door massaal over te stappen op groene energie daalt de prijs van olie waardoor het voor Trump minder rendabel is om te investeren in raffinaderijen. Stemmen in India mag niet, maar met fair trade kleding bepaal je dat Indiërs in betere omstandigheden werken. Er zijn genoeg winkels in de Grote Houtstraat die ons in deze globaliserende wereld wel een stem geven. Die vechten voor rechtvaardigheid. En droge voeten.

Hokjes

In de hoek van de kroeg stond een Arabische man. Alleen. Hij keek naar het scherm waar Portugal tegen Frankrijk de EK-finale speelde. Het was geen keuze, ik voelde het opeens. Angst. Wat kon de man in een volle kroeg aanrichten? Snel daarna schaamde ik me diep. Dit was het dus, de gedachte die de wereld verziekt, alleen in afgezwakte vorm. Die terroristen mensen laat doden en nazi’s wraak laat nemen op moslims. Ik zag niet de mens, maar het hokje waar ik hem in had gestopt.

Ik trok mijn stoute schoenen aan. ,,Voor wie ben je?” De man kwam uit Marokko, woonde in Parijs, maar was voor Portugal. We hadden het over onze gezamenlijke liefde voor het team en natuurlijk over de man waar iedereen een mening over heeft: Ronaldo. Ik realiseerde me dat de Portugees ook leed onder hokjesdenken. Elke dag al die bagger. Verdient hij dat alleen maar omdat hij te vaak in de spiegel kijkt?

Toen kwam het doelpunt. Alle Portugezen in de kroeg gingen uit hun dak. Ik viel mijn Portugese vriendje in de armen en krijste alsof mijn eigen land had gewonnen. Met de Marokkaanse man die Frans sprak, in Nederland op visite was en voor Portugal juichte, danste in de kroeg door. Tegenstellingen door verschil in cultuur, geloof of land bestaan alleen in ons hoofd, niet in ons hart. Ik hoop dat we na deze week met zijn allen zullen blijven dansen.

Geadopteerde zoon

Moeder Maria, geef me drie zonen, jammerde mijn vader vroeger als hij door mijn moeder, mijn zussen en ikzelf werd aangesproken op zijn kleren. Hij werd er gek van dat we hem ‘Jezus’ noemden als hij rondliep in een witte blouse, witte broek en sandalen.

Zijn gebeden zijn verhoord. Maria heeft hem een zoon geschonken in de vorm van mijn Portugese vriend. Vriendlief moet eerst afstuderen in de robotica voordat we een huis kopen en daarom logeren we bij paps en mams.

Ik voel me weer net een puber. Als ik naast mijn lief in bed lig, durf ik me bijna niet om te draaien, als de dood dat het bed gaat kraken waardoor mijn ouders allemaal dingen in hun hoofd halen. Seks en ouders gaat nooit samen.

Vriendlief vindt het echter fantastisch bij mijn ouders. Vorige week trof ik hem puzzelend met mijn moeder aan in de woonkamer. Eergisteren maakte de Portugees Hollandse erwtensoep voor mijn ouders die terugkwamen van een lange wandeling.
Ik zie de bui al hangen als we vertrekken. Paps en mams willen hem niet kwijt.

Er zit maar een ding op. Vriendlief maakt voor zijn scriptie een robot die zo op hem lijkt, dat mijn ouders hun huisvriend en geadopteerde zoon niet hoeven te missen. Ik hou lekker het echte exemplaar waar ik eindelijk zonder gevoel van schaamte, het bed mee mag laten kraken.

Deze column verscheen eerder in de kranten van Holland Media Combinatie

 

Zachte kracht

Wat vinden jullie ervan dat er zo weinig vrouw baas zijn van een bedrijf?” vroeg ik aan mijn vriendinnen tijdens een high tea. Daar komt ze weer, dachten ze. Ze waren net lekker in een gesprek over ontsluiting en het doorpassen van trouwjurken.

Ze snapten het wel. ,,We twijfelen meer, hoeven ons niet zo veel te bewijzen en zijn vaak emotioneel te betrokken.” Ik kookte van binnen net als de thee op tafel bij het antwoord. Juist om die eigenschappen moeten we wel die invloedrijke banen ambiëren, beet ik hen toe.

Ik geloof dat als bankiers niet alleen aan zichzelf hadden gedacht en betrokken waren geweest bij klanten woekerhypotheken, hoge bonussen en dus de crisis er niet waren geweest. Maar inderdaad, we passen niet zo lekker in dit kapitalistische systeem. Dat komt omdat het is gebaseerd op de weeffout dat iedereen op deze wereld alleen maar voor zichzelf kiest. Ontwikkeld in een tijd dat vrouwen nog geen deel uitmaakten van het intellectuele debat en hun dromen, gevoelens en ideeën achter het aanrecht parkeerden om voor hun vent en kinderen te zorgen.

We doen het nog steeds. Denken dat we onze zachte krachten op moeten geven of alleen binnenshuis kunnen gebruiken. Maar wij moeten ons niet aanpassen aan het systeem, we moeten het systeem aanpassen. Zodat deze kille rationele economische wereld wat menselijker wordt.

Verschenen in Haarlems Dagblad

Verloren generatie

Mijn oma is gisteren begraven. Ze was een intelligente vrouw. Ooit wilde ze onderwijzeres worden maar toen ze trouwde mocht dat niet meer. ,,Zo ging dat in die tijd”, zei ze met een vleugje berusting en een vleugje verdriet als het onderwerp ter sprake kwam.

Ze was ook een nette en gelovige vrouw. Vandaag doen we daarom onze zondagse kleren aan. Ik heb een rok gekocht, mijn vriendje doet een pak aan. Met een stropdas. Hij heeft alleen geen idee hoe hij die moet strikken. Op internet doet een Fransman het hem voor.

De situatie doet mij denken aan die keer dat ik naar een breicursus ging en ik de cursusleidster tot wanhoop dreef. In mijn breisel zaten allemaal gaten. ,,Jouw generatie leert dit soort dingen niet meer. Het is een verloren generatie.” Ik moet haar gelijk geven, mijn vriendje is na 25 minuten nog steeds niet klaar met zijn stropdas, hoewel hij het YouTube-filmpje al tien keer heeft afgespeeld. Hij vouwt en strikt de das opnieuw maar ook nu is hij te kort. Een vloek in zijn moerstaal galmt door het huis waarna hij zich in het Engels wanhopig tot mij richt. ,,This is fucking science. Help me.” Ik kijk hem schaapachtig aan. Helpen kan ik niet. Mijn vriendje en ik zijn allebei hoog opgeleid. Mijn oma ging alleen naar de huishoudschool.

Ze had ons nog zo veel kunnen leren.

Verschenen in Haarlems Dagblad

Reuzin op hakken

,,Op hakken lopen is hetzelfde als bier drinken; je kunt het leren’’, vertelt een meisje vrolijk op een YouTube-filmpje. Ze geeft allerlei tips om de helse pijnen van de hoge hak te doorstaan op een feestje: haarspray spuiten zodat je niet gaat schuiven, blarenpleisters meenemen in je tas en je muiltjes niet uitdoen, anders zetten je voeten op.

Ik zag het filmpje en vroeg mezelf af; waarom doen wij dit onszelf aan? Hakken zijn vrouwonvriendelijk. Eigenlijk alleen maar bedoeld om mannen te versieren. Om benen langer te maken en de bips omhoog te pushen. Ik zou als feminist natuurlijk tegen dit soort seksisme moeten zijn, maar ik ben helaas ook geïndoctrineerd en hou van een mooi figuurtje.

Ik krijg als lange vrouw (1.86m) wel vaak de vraag: ,,Durf jij op hakken te lopen? Heb je zo’n lange vriend dan? ‘’Mijn vriendje is 1.80m (eigenlijk 1.78m maar hij wil graag dat ik het afrond). Met hakken aan, bungel ik boven hem uit. We zijn een uitzondering. Als we op straat lopen, telt hij de stellen van wie de vrouw ook langer is dan de man. Veel zijn dat er niet. Ik durf te wedden dat er meer homo’s in Nederland wonen, dan stellen waar de vrouw groter is. De man hoort langer te zijn en te beschermen, is nog steeds de overtuiging.

En vanuit dat oogpunt is het dragen van hakken niet seksistisch. Juist een vorm van rebellie.

Deze column is eerder verschenen in de kranten van Holland Media Combinatie

Sparen voor later

Het was een feest om naar mijn zakgeld in mijn blauwe Pennie-spaarpot te kijken. Eerst rolden de vijfguldenstukken langzaam naar hun plek, daarna de rijksdaalders, de pieken en de dubbeltjes. Lang bleef het geld er niet in. Vaak leegde ik mijn spaarpot al snel om dropjes en lolly’s bij de sigarenwinkel op de hoek te kopen. Sparen voor later, daar deed ik niet aan.

Ik moest volwassen worden, vonden mijn ouders en dus leren omgaan met geld. Net op het moment dat ik wat meer ging sparen, veranderde mijn bank van naam. De Postbank werd ING.

Die bank ligt nu onder vuur. ING investeert in een oliepijpleiding die dwars door het grondgebied van een indianenstam gaat. Uiteindelijk ging het allemaal niet door toen Obama de stekker uit het project trok. Nu Trump de pijpleiding nieuw leven inblaast, verklaart ING niet onder haar investering uit te kunnen komen. Ze maakt zich wel zorgen en wist niet dat de indianen tegen de pijpleiding zijn.

Krokodillentranen. Waarom investeert ING überhaupt in olie? Is dat ook sparen voor later, geld stoppen in projecten die de aarde niet sparen? Hoe wrang is het als spaargeld daarin wordt geïnvesteerd? Kinderen kunnen hun spaarpot dan beter plunderen voor een zakje snoep.

Verschenen in Haarlems Dagblad